اشتیاق ِ ماندگار

مسلما نام  ِ برتولت برشت با پدیده ی هنری تئاتر پیوندی یگانه و گسست ناپذیر

دارد ، چه در ادبیات تئاتری با نمایشنامه هایش و چه بدعت گذاری هایش در تکنیک

اجرای نمایش . این بار ولی برتولت برشت شاعر نیز مرا بسیار مشتاق و خوشحال

ساخت ؛ و حتی  می توان او را شاعری توانا و

خوش قریحه نامید بدون ِ در نظر گرفتن پس زمینه های تئاتری اش .

جالب اینکه اشعار برشت در عاشقانه هایش از آن ماهیت ایدوئولوژیک همیشگی

آثار برشت دور می شوند گرچه کاملا از آن جدا نیست اما سرشار از احساسی ست

که همه ی انسان ها لاجرم از هر گروه و مسلکی آنرا تجربه می کنند ، تجربیاتی

کاملا بشری .

شعر زیر از کتاب " هرگز مگو هرگز " شامل اشعار برشت به ترجمه ی : علی  عبدالهی و

دکتر علی غضنفری / انتشارات گل آذین / چاپ اول / ١٣٨۶ /  ، برگزیده شده است .

١

صبح زود ِ همان شب ، از بسترش برخاستم ، و بادبان گشودم مثل کسی که

کبوتران فضله آلودش می کنند . با احتیاط رفتم .

ای عشق های من ،

بر پاهای کمانی خود،  چون قایق نجاتی رو به با د، با باد بانی بسیار

بزرگ ، خسته و کوفته مثل خارپشتی کوچک، بازمانده ی شبی پر غرور ، به دور و اطراف

می دویدم .

٢

وقتی دوباره باز آمدم با باد ، او هنوز خواب بود ، چون لاشه ای بر ملافه ها.

                       سیاهی ، اشباع از عطر ِ عشق

من سیگار برگ هاوانایی کشیدم .

تکه شعری را یافتم از راینر ماریار ریکله ، که گرچه کوتاه است اما مفاهیم والایی

را بر دوش خود می کشد ، گویا شاعر این را برای هنرمند اوج رنسانس ایتالیا

میکل آنژ سروده است .

-  این مردی بود که هماره باز می گردد  

             آنگاه که زمانه بار دیگر به پایان می رسد

       و ارزش خود را کامل می کند

                  آنگاه یک مرد بار عصر خویش را به دوش می کشد

                  و آن را به درون مغاک قلبش پرتاب می کند

                  آنان که پیش از او بودند ، هریک تنها سهم خویش را داشتند

                 از شادی و غم ، ولی او می تواند سنگینی زندگی را حس کند

    و این را که ذهنش همه چیز را در یک چیز می یابد ،

                                     تنها حجاب خداوند برایش نشکافته می ماند :

و با این حال به راستی به او عشق می ورزد ،

با والاترین خصومت ها

نسبت بدان تعالی دور از دسترس .

نام شعر : لوح ِ گور

اگر  غمی هست بگذار باران باشد

و این باران را بگذار غم تلخی باشد از سر غم خواری

و این جنگل های سر سبز

                                          در این جای

در آرزوی آن باشد

                                 که مگر من ناگزیر به برخواستن شوم

تا درون من بیدار شوند

                                   من اما جاودانه به خواهم خفت

زیرا اکنون من این چنین

در تپه های کبودی که بر فراز سرم خفته اند

                                                                      به سان درختی

                                                                                                      ریشه ها بازگسترده ام

دیگر مرگ در کجاست ؟

اگر چه من ار دیر باز مرده ام

                                             این زمینی که چنین تنگ در آغوشم می فشرد

صدای درونم را هم چنان

بخواهد شنید .

سلام .

سوای تمام  دروغ های همیشگی و متداول ، آنچه حقیقتا آدم را به این وادی می کشاند

اشتیاق غرییبی ست که نمی دانم از کدام ناحیه ساطع می شود . به ناگاه اوج می گیرد

و گلو ( خِر ) آدم را می چسبد و وادارت می کند به شور ، هر چند تلخناک و آکنده از دوست

نداشتن ها ی مدام . که دیگر بس است . اما خب بی حضور من یا تو ، نمایش همچنان ادامه

می یابد .